პირქუში ღამე იდგა.ყველაფერი სიბნელეს შთაენთქა,ქარი შეუჩერებლად ზუზუნებდა და სასიამოვნო მელოდიას ქმნიდა ფოთლების აშრიალებით.სახლებიდან გამოჭრილი სხივი მგზავრს გზას უნათებდა და არ აძლევდა დაკარგვის საშუალებას.სახლში მყუდროება გამეფებულიყო,ბუხარში ცეცხლი გიზგიზებდა,შეშა ტკაცანით იწვოდა.დედაჩემი იქვე ახლოს რბილ სავარძელში ჩამჯდარიყო და ლამაზ სიმღერას ღიღინებდა,თან თავის მუცელს ეფერებოდა.მამაჩემიც იქვე ფანჯარასთან იდგა და გზას გაჰყურებდა,რომლის ჰორიზონტი უსასრულობაში იკარგებოდა..მე ისევ დედაში...არ მახსოვს იმ დროს რას ვგრძნობდი,მაგრამ ალბათ ბედნიერი ვიყავი და დაბადებას ვლამობდი...
მე იმ ღამეს დავიბადე,ლონდონის მახლობლად.ჩემი ტირილის ხმა მალევე შეცვალა საშინელმა კივილმა.მე პირველად იმ ღამეს გავახილე თვალები,დედაჩემმა კი იმ ღამეს საბოლოოდ დახუჭა.დავრჩით მამა მე და ემილია.
მამა მზრდიდა,ჩემთან იყო და ცდილობდა ის ტკივილი შეემსუბუქებინა ჩემთვის,რომელიც ასე მტანჯავდა.ყოველთვის თავს ვიდანაშაულებდი,მის სიკვდილში.მაგრამ მამა მარწმუნებდა,რომ მანამდე შეეყარა მას ავადმყოფობა.
პატარა ვიყავი,როცა პირველად დაუკრა ჩემთვის.ძალიან სევდიანი მელოდია იყო.მეც პირველად შევეხე ფორტეპიანოს კლავიშებს.ვერ ვწვდებოდი ამიტომ მამა მიჯენდა კალთაში.ის საათობით უკრავდა,მე პიანინოზე ავძვრებოდი და იქედან ვადევნებდი თვალს მისი თითების თამაშს თეთრ–შავ კლავიშებზე.
ემილია ხატვას მასწავლიდა.ხშირად დამსვრია კაბა საღებავებით,მაგრამ მაინც ჯიუტად უძლებდი ამ ყველაფერს.
ბედნიერები ვიყავით,მაგრამ მაინც მაკლდა დედობრივი სითბო,რომელსაც ყველა ბავში იმსახურებს.
დედა ძალიან ლამაზი ყოფილა თურმე:ცისფერი,მტავლისმეტყველი თვალები,პატარა,კოპწია ცხვირი,წითელი,გამომწვევი ტუჩები და მხრებზე ჩამოშლილი ქერა კულულები.ყველა ამბობდა დედას გავხარო,მაგრამ სად მიდოდა ჩემი სილამაზე იმ ანგელოზის სილამაზესთან,რომელსაც დედაჩემი ერქვა.ჩემი სახელი იცით რატომ მომწონდა?იმიტომ,რომ დედასი იყო,მასაც სოფია ერქვა.
სოფია ეს სახელი ხომ უნაკლოა და ამვდროულად ძალიან ლამაზი.სიბრძნეს ნიშნავს,არ ვიცი რამდენად ვამართლებდი ამ სახელს,მაგრამ ის ვიცი,რომ ყველას ხიბლავდა.
ამილია ძალიან თბილი და მოსიყვარულე,კარგად ჩასუქებული,ლამაზი პირი–სახის ქალი გახლდათ,რომელიც ვერასდროს იჯერებდა გულს ჩემი ფერებით.
აი ასე განვლო შვიდმა ლამაზმა წელმა.ჩემი დაბადების დღეც მოვიდა.ამ დღეს ემილიასთან და მამასთან ერთად ბუნებაში ვატარებდი,მაგრამ ამ წელს ყველაფერი სხვანაირად მოხდა...
ღამის წყვდიადს ნელ–ნელა ეპარებოდა დილის თეთრი აჩრდილები,უკვე თენდება.მე აივანზე ვიჯექი და „რობინზონ კრუზო“–ს ვკითხულობდი.ეტლი სახლთან გაჩერდა და დავინახე როგორ გადმოვიდა იქედან ემი დიდი ჩანთებით ხელში.უცებ შევვარდი სახლში და კიბეებზე იმის იმედით დავეშვი,რომ ქვემოთ ტკბილეულობა დამხვდებოდა.
-ემილი–შევძახე მხიარულად და სამზარეულოში შევვარდი.
-სოფი,ჩემო ლამზო,გილოცავ–შუბლზე მაკოცა და ხელში რაღაც გადმომცა.დიდი ყურადღებით დავათვალიერე ეს უბრალო,მაგრამ გულით ნაჩუქარი სამაჯური.
–ლამაზია,დიდი მადლობა–თან სამაჯურიც მოვირგე.
-მიხარია,ჩემო თვალისჩინო–მე ამ დროს ქექვა დავიწყე,მაგრამ მალევე შემაჩერეს-სოფია უნდა მოითმინო,დღეს სტუმრები გვეყოლება.
–ვინ?–წამოვიყვირე გაკვირვებულმა.
–მისის პეგოტი და მისი ვაჟიშვილი–მშვიდად განაგრძო–წადი ახლა გამოიცვალე,მეც მალე ამოვალ–თავი ჩავღუნე და რაც შეიძლება ნელა აუყევი სახლის კიბეებს.
მამა მალე შემოვიდა ჩემს ოთახში და მომილოცა.მთელი დღე მოუსვენრად იყო და ამოწმებდა ყველაფერს,რითიც შეეძლო იმ ქალის ყურადღება დაემსახურებინა.მე სავარძელში ვიჯექი და ქალბატონს ველოდებოდი,რომელმაც ყოველწლიური ტრადიცია დამირღვია.
საღამო იყო,როცა კარებზე ზარის ხმა გაისმა.მამა მივარდა გააღო და რენესანსით მიესალმა.ლამაზი ქალი იყო,მაგრამ მე არ მომეწონა,უკან კუდივით მოყვებოდა მისი ვაჟიშვილი ჩარლი,როგორც ემილიმ მითხრა.
მისის პეგოტი ახლოს მოვიდა ლოყაზე მომეფერა და რაც შეეძლო ალერსიანად მითხრა:
-გილოცავ საყვარელო–და ლამაზად გაფორმებული წიგნი გამომიწოდა,ეს ყველაზე კარგი საჩუქარი იყო ჩემთვის.
-მადლობა,მისი პეგოტი-გამიღიმა და მაგიდასთან დაჯდა,ახლა მისი ვაჟიშვილი მოვიდა.
-გილოცავ,მე ჩარლი მქვია.
–მე სოფია,მადლობა–ხელი ჩავკიდე და სუფრასთან მივიპატიჟე.
მშვენივრად მიდიოდა ყველაფერი,ბოლოს მამაჩემმა დაკვრა დაიწყო,ყველანი განაბულები უსმენდით.
აი მიიწურა ეს საღამოც.მალევე ჩამეძინა მის მკლავებში.მეორე დილით ერთი აზრი მომივიდა და იმ წუთასვე გავახმაურე.მამა თანახმა იყო.
ძალიან გახარებული ვიყავი,მე ხომ ყველაზე დიდ და იდუმალ სახლში მამიდასთან მივდიოდი,სადაც ალბათ დიდი ხნით მომიწევდა დარჩენა.
მესამე კურსის პირველი სემესტრი იყო, პედაგოგიური ჯგუფის გოგოები ჩვეულებისამებრ ბიბლიოთეკიდან დაღლილები სასადილოში იყვნენ...
-uSaxeloa-
შიმშილი გაიქარწყლეს, გონს მოეგნენ, ცოტაც წაიჭორავეს და საღამოხანს ყველა სახლისკენ წასვლას აპირებდა... დეკემბრის, მშვიდი საღამო იყო, მარიცა გიგაური თავს შეუძლოდ გრძნობდა, მან უარი თქვა ფეხით გოგოებთან ერთად გასეირნებაზე, ტაქსი გააჩერა და მძღოლს სახლის მისამართი უთხრა... მანქანა დაიძრა, თუმცა მალე გაჩერდა და უკან ორივე კარი გაიღო, მარიცას ბიჭები მიუსხდნენ. გოგო გაოგნებისგან ხმას ვერ იღებდა, შეშინებული თვალებით შეხედა მძღოლს, შემდეგ ბიჭებს... გონს მხოლოდ მაშინ მოეგო, როცა წინა კარი გაიღო და ნაცნობი პიროვნება დაინახა...
- სად მივდივართ?
ჩვეული სიმშვიდით იკითხა მარიცამ და თავი დახარა...
- ხევსურეთში...
თქვა წინ მჯდომმა ყმაწვილმა... მარიცას მისთვის არ შეუხედავს, მაგრამ ახლა დაიჯერა დაქალების ნათქვამი, რომ სწორედ ამ ბიჭს უყვარდა მარიცა სიგიჟემდე...
მანქანა დათოვლილ გზას ნელა მიაპობდა... ბიჭებს გოგოს დუმილი აკვირვებდათ, მაგრამ ეს ხომ მათ სასიკეთოდ იყო...
გაგი ჯიბუტი იყო პიროვნება რომელმაც მარიცა მოიტაცა, მას ორ წელიწადზე მეტი უყვარდა, მისთვის გამხელას კი ვერ ბედავდა... ახლა კი შიშობდა რომ – ვაი თუ დღეს ვერ ავიდეთ თოვლის გამო და ქალი წამართვანო... მაგრამ დამშვიდდა როცა ბებია-ბაბუას სახლს მიუახლოვდა. პირველი თვითონ გადმოვიდა მანქანიდან და უკანა კარი გააღო, ძმაკაცი გადმოვიდა, ქალს კი რომელიც თავდახრილი იჯდა, ხელი ხელზე შეახო და სთხოვა გადმოსულიყო... ქალი უსიტყვოდ დაემორჩილა, სხვა გზა არც ჰქონდა მისთვის სრულებით უცხო გარემოში. მოდიოდა ციდან ლამაზი ფიფქები, მიდამო და კოშკიც თოვლს დაეფარა, მარიცა უყურებდა ამ სილამაზეს და გულში გაიფიქრა – აქ გაქცევაზე ფიქრიც უაზროა... თვალები შეშინებული და აცრემლებული ჰქონდა, მისი შემცოდებელი კი არავინ იყო...
ღამე სუფრა გაიშალა, შვილიშვილმა ცოლი შეირთო და მთელი სამეზობლო ფაციფუცობდა. ლოცავდნენ სიძე-პატარძალს. ქეიფი განთიადამდე გაგრძელდა, ყველას სახეზე ღიმილი და ხალისი აღიბეჭდებოდა გარდა ორი ადამიანისა... მარიცა ფიქრებით სულ სხვაგან იყო, გაგი კი მარიცაზე ფიქრობდა და ძალიან დარდობდა მასზე... ბოლოს ხელი მოკიდა და სადღაც გაიყვანა, ეს საძინებელი ოთახი იყო... მარიცა შიშით აკანკალდა და ცრემლიანი თვალებით მორჩილად უყურებდა პიროვნებას რომელიც მისთვის მაინც უცხო იყო, მან არ იცოდა ვინ იყო სინამდვილეში, რას წარმოადგენდა. გაგიმ ხელი გაუშვა, ლოგინზე ჩამოჯდა. მარიცამ თავისი ჩანთა დაინახა, მივიდა და რაღაც ამოიღო, შეხედა გაგის, ის მშვიდად იჯდა, დაღონებული სახე ჰქონდა და დაღლილი...
- ხელს დამაკარებ და იცოდე თავს არ ვიცოცხლებ, ფანჯრიდან გადახტომა თუU ვერ მოვასწარი ამ დანით ყელს გამოვიჭრი... – გაგიმ ახედა გაშმაგებულ მრაიცას...
- მარიცა, მე შენ მიყვარხარ, მაგრამ შენ კი არა! არც კი მიცნობ ნორმალურად, ეს ჩემი დანაშაულია... სანამ არ შემიყვარებ ხელს არ გახლებ, მე ყველანაირად ვეცდები რომ დავიმსახურო შენი სიყვარული და შეგიყვარდე, დარწმუნებული ვარ რომ მე ამას შევძლებ. ახლა კი მოდი დაიძინე, დაღლილი ხარ თან როგორც ჩანს ნერვიულობ...
თქვა თუ არა ეს გაგიმ ძველებური რკინის ლოგინები ერთმანეთს დააშორა, თვითონ ცოტახნით ოთახიდან გავიდა, დაბრუნებულს ხელში თხელი გადასაფარებელი ეჭირა და მარიცას განკუთვნილ ლოგინზე დადო...
- ძილინებისა...
მარიცამ დიდხანს უყურა, ფიქრობდა მატყუებსო... ფანჯარასთან საათზე მეტი გაატარა – მომაკითხავენ, მამაჩემი არ დამტოვებს... მომძებნის და წამიყვანს, არ დამტოვებს ამ უცხო კაცთან... გაყურებდა არემარეს, ციოდა მას, უცებ მიტრიალდა და ლოგინისკენ ნაბიჯი გადადგა, თითქოს გაგის გაღვიძება არ უნდოდა, ფრთხილი ნაბიჯებით მიუახლოვდა, ჩამოჯდა, დაწოლას ვერ ბედავდა... თითქმის მთელი საათი ისე ჩუმად იჯდა და ფიქრობდა...
მთელი ღამე თოვდა, გზები ჩაიკეტა... მარიცას მშობლები საშინელ დღეში ჩავარდნენ, ვერაფერს ახერხებდნენ... გოგოებისგან მხოლოდ ბიჭის სახელი და გვარი გაიგეს... გზის გამო იძულებულები შეიქმნენ რომ დროისთვის მიენდოთ მარიცას ბედი, მათ ხომ ლოდინის მეტი არაფერი შეეძლოთ...
***
ფანფრიდან მხოლოდ თეთრი ფანტელები ჩანდა, როცა მარიცამ თვალები გაახილა, ლოგინი რომელიც ჩაძინებამდე ცალკე იდგა ახლა ისევ პირვანდელ მდგომარეობაში იყო, უცებ შეშინებულმა ტანსაცმელს გახედა, ის ლოგინში ტანსაცვლით იწვა, დანა რომელიც ჩაძინებამდე ხელში ეჭირა მეორე ლოგინზე ეგდო. ლოგინი დაულაგებელი იყო. ოთახში მიმოიხედა, კუთხეში კარადა იდგა, მეორე კუთხეში კი საწერი მაგიდა, ლოგინის გვერდით პატარა ნათურა, წინ კი ის ფანჯარა რომლიდანაც გუშინ გადახტომას აპირებდა...
მარიცა ადგა, ორივე ლოგინი დაალაგა, ჩავიდა პირველ სართულზე, ერთხანს გარეთ გავიდა – ძალიან დიდი თოვლია, ღმერთო შენ მიშველე... სახლში შებრუნდა, სასტუმრო ოთახში სტუმრები ისევ ქეიფობდნენ, გაგი კი მათთან ერთად იჯდა და საუბრობდა, დღეს უკვე მას ბედნიერი თვალები ჰქონდა. უცებ, მარიცას დანახვაზე ფეხზე წამოდგა, მიუახლოვდა, ხელი გადახვია და სტუმრებს განუცხადა – აი ჩემი მომხიბლავი მეუღლე, მარიცა გიგაური... გოგო შეიშმუშნა, არ ესიამოვნა ბიჭის სიახლოვე, გაგიმაც იგრძნო სიცივე და გაუშვა... სტუმრებმა ღვინით სავსე ჭიქა აიტაცეს და ერთხმად თქვეს ახალგაზრდების სადღეგრძელო – გაუმარჯოს ჩვენს გაგის და მის მეუღლეს!
მარიცა სუფრიდან გაგის ბებიამ იხმო, ისიც წამოდგა და მიუახლოვდა, სათნო სახიან ხანში შესულ ქალს, რომელიც იღიმებოდა...
- შვილო აქ იმიტომ გამოგიყვანე რომ განახო ყველა კუთხე, შენთვის საჭირო თუ არასაჭირო...
ბებიამ მარიცას სახლი დაათვალიერებინა და გულთბილად მიუალერსა ახალგაზრდა ლამაზმანს... ამ დროს გაგი გამოვიდა და მარიცას უთხრა:
- მაპატიე, იმედი უნდა გაგიცრუო მარიცა, მაგრამ გზები ჩაიკეტა, ასე რომ ვერავინ მოგვაგნებს... სჯობს გუშინდელ ჩემს სიტყვებზე იფიქრო...
- არც იოცნებო!
- ვნახოთ საყვარელო... ბებოო, თბილი მოსასხამი მოუტანე მარიცას, გარეთ გავიყვან, სტუმრებს კი ჩემი მეგობრები მიხედავენ, შენ კი შენებურად გაუმასპინძლდი, არაფერი მოაკლო... ბოლოს მარიცას გადახედა და ნასიამოვნებმა ჩაიღიმა...
თოვლი მარიცას თითქმის წელამდე წვდებოდა, საბილიკო გზა გაპობილი იყო, სადღაც მიდიოდა ეს თეთრი გრძელი გზა, წინ არაფერი ჩანდა, უკან მოხედვას აზრი არ ჰქონდა, რადგან უკვე სრულებით იგივე იყო...
უცხოებივით მიდიოდა წყვილი, გაგი სიგარეტს ეწეოდა, მარიცა კი თავდახრილი უღიმღამოდ მიაბიჯებდა, ხელები ჯიბეში ეწყო, თვალებზე ისევ ცრემლი ირეკლებოდა, უცებ მოცურდა მარიცა, გაგიმ სწრაფი მოძრაობით გადაარჩინა დაცემას, ორივე ჩაიკეცა, მარიცა გაგის მუხლებთან მოექცა...
- გეხვეწები ცრემლიანი თვალები ნუ გექნება, გეხვეწები, ასეთი დაუნდობელ მზედას ნუ მიიღებ ჩემს დანახვაზე, გეხვეწები ასე ცივად ნუ მიყურებ... მე ხომ შენთან ყოფნა და შენი სიყვარული მჭირდება... გეხვეწები ნუ ტირი, გემუდარები...
გაგიმ გულში ჩაიკრა საყვარელი ქალი, რომელიც მის მიმართ ალბათ მხოლოდ ზიზღს გრძნობდა... მარიცას წინააღმდეგობის გაწევის უნარი არ ჰქონდა...
***
თოვდა მთელი კვირა, თითქოს გაგის მხარეს იყო ბუნება... გაგი ყოველდღე იეედებით იღვიძებდა, ოცნებობდა რომ დადგებოდა დღე და მარიცა მას გაუღიმებდა, უფრო ლაღად იქნებოდა და მისგან სითბოს იგრძნობდა, მაგრამ ლოდინი ძალიან ძნელი იყო... ერთ ოთახში წოლა საყვარელი ქალის გვერდით, მისი სუნთქვის გაგონება... ღამე მათთვის სრული გაუცხოების იყო... დღე კი მარიცა უფროსების ხათრით თავს აჩვენებდა რომ ყველაფერი კარგად იყო და რომ ბედს შეეგულა... ყველაფერში ეხმარებოდა ბებიას, თუმცა რძალს არაფერის უფლებას აძლევდა, მაგრამ მარიცას დაჟინებული თხოვნით მაინც საქმიანობდა... თან გულს აყოლებდა...
საღამოობით გაგი ხევსურეთს ათვალიერებინებდა, თუმცა უღიმღამოდ... მეორე კვირის ბოლოს გაგის იმედიც კი გადაწურული ჰქონდა რომ ის შეძლებდა მარიცას სიყვარულის დამსახურებას... დღეები გადიოდა, ღამე უფრო დიდად ეჩვენებოდა გაგის, ვიდრე ადრე, მარიცას უკვე მშვიდად ეძინა განსხვავებით გაგისგან, უკვე აღარაფრის ეშინოდა... გაგი კი ღამე რამდენჯერმე დგებოდა, მარიცას ლოგინთან მივიდოდა და მძინარეს უყურებდა...
***
გავიდა ერთი თვე, თოვლმა დნობა დაიწყო, სავალი გზა მისაწდომი გახდა მანქანებისთვის, მარიცას მშობლები პირველივე შესაძლებლობაზე გაეშურნენ ხევსურეთისკენ. დედ-მამა ღელავდა, თვე იყო 21 წლის ქალიშვილი არ ენახათ, არ იცოდნენ ვის ხელში იყო, როგორ იყო, უყვარდა თუ არა, რა პიროვნებებთან ცხოვრობდა... როგორც იქნა სახლს მიუახლოვდნენ, გარეთ მოხუცი კაცი იყო, გაყინული თოვლის ზვინებს აკეთებდა... სტუმრების დანახვაზე საქმიანობას თავი მიანება და მათკენ გაეშურა...
- ჩვენ მარიცას მშობლები ვართ... სად არის ჩვენი შვილი?
- გამარჯობათ შვილებო, სახლში გახლავთ ცოლ-ქმარი. მობრძანდით... მგონი მარიცას ჯერ კიდევ სძინავს...
- ცუდად ხომ არ არის ჩემი ქალიშვილი? – შეშინდნენ მშობლები...
- არა, რას ბრძანებთ? მობრძანდით, თქვენ როგორ გგონიათ რამეს მოვაკლებდით?!
გაგი ბუხართან წამოწოლილიყო, კარის ხმაზე მაშინვე ფეხზე წამოდგა, ვერ იცნო სტუმრები, თუმცა მიხვედრას რა უნდოდა...
- გამარჯობათ...
- გაგიმარჯოს... როგორც ვხვდები შენ ხარ გაგი ჯიბუტი? ჩვენ მარიცა მშობლები ვართ!
- დიახ, გიცანით, ბებია სტუმრებს მიხედე, ალბათ დასვენება სჭირდებათ, მოშიებულებიც იქნებიან...
- ჩემი შვილი მინდა ვნახო! – განაცხადა მამამ!
- მარიცას ახლავე დავუძახებ... – შეეცვალა გაგის ხმა... ნელა ავიდა მეორე სართულზე, სადაც მარიცას ჯერ კიდევ ეძინა... ფრთხილად შეაღო ოთახის კარი, მიუახლოვდა ლოგინს, ჩამოჯდა, მარიცას მუხლებზე ხელი დაადო შეარხია... გოგო შეიშმუშნა...
- გაგი, რამე მოხდა?
- შენ პირველად მომმართე სახელით...
- არ ვიცი, შეიძლება, მოხდა რამე?
- მარიცა შენთვის ალბათ კარგი ამბავია, ჩემთვის კი საშინელი...
- რა მოხდა? ნუ მაშინებ...
- სანამ გეტყვი, ერთი თხოვნა შემისრულე...
- რა თხოვნა? რა მოხდა, მითხარი!
- კარგი მაშინ გეტყვი... შენი მშობლები მოვიდნენ, შენს წასაყვანად, შენც გაყვები... – ბიჭს თვალები ცრემლებით აევსო, ადგა, ფანჯარასთან მივიდა... არ უნდოდა მისი სიმუხთლე ენახა მარიცას...
- ჩემები ჩამოვიდნენ? – სიხარულით წარმოსთქვა მარიცამ.
- ხო...
მარიცა წამოდგა მაშინვე...
- მე ჩავალ, ჩენ ჩაიცვი და ქვემოთ გელოდებით... – კარისკენ წავიდა ბიჭი.
- გაგი...
- ბატონო?
- რა უნდა გეთხოვა?
- არაფერი, დაივიწყე... აზრი არ აქვს...
- მითხარი!
გაგი მოტრიალდა, მიუახლოვდა გოგოს, რომელიც ჯერ კიდევ პიჟამოს ამარა იდგა ლოგინთან, შეხედა, ხელი ხელზე მოკიდა, გადაეხვია და ლოყაზე აკოცა...
- სულ ეს იყო ჩემი თხოვნა მარიცა...
- დამელოდე, ერთად ჩავიდეთ...
მარიცამ მალე ჩაიცვა და ჩავიდნენ. მარიცა მხურვალედ გადაეხვია მშობლებს, ემოციები ვერ შეიკავა და აქვითინდა...
- ჩემს შვილთან მარტო დამტოვეთ... – თქვა მამამ. ოთახიდან ყველა გავიდა. ცოტახანი სდუმდა სამივე... ბოლოს ისევ მამამ დაარღვია სიჩუმე.
- მარიცა იცი ჩვენი ტრადიცია, იცი ჩვენთვის რამხელა სირცხვილია შენი დაბრუნება, ეს ქალქში ასე არ დარჩება, ჭორი, მითქმა მოთქმა ატყდება, მაგრამ მაინც... მიუხედავად იმისა რომ შენ ერთი თვე იცხოვრე კაცთან, მე მზად ვარ შენი გულისთვის და შენდამი სიყვარულის გამო წაგიყვანო სახლში...
- მამა! – გოგო ჩაეხუტა მამას, გადახედა დედას, რომელიც ტიროდა და ხმას ვერ იღებდა... – მამა, არ ვიცნობდი ბიჭს, მხოლოდ სასწავლებლიდან მეცნობოდა, მან მომიტაცა, წამომიყვანა აქ, ამ უდაბურ სოფელში, ჩემთვის უკაცრიელშიც კი, სადაც არავის ვიცნობ, სადაც არავინ იცის ჩემი გულის ტკივილის ამბავი, სადაც ვერავის გავუზიარე ჩემი ფიქრები... მამა, დედა, მიუხედავად ამისა, მე უნდა დავრჩე! მე ვრჩები გაგისთან, ამ ერთი თვის თანაცხოვრობის განმავლობაში მე გავიცანი ის და მივხვდი რომ მისი სიყვარული ჩემდამი ძალიან დიდია და მივხვდი რომ მეც მიყვარდება მამა! არ მინდა წამოსვლა! არ მინდა გული ვატკინო!
- მარიცა გეშინია?
- არა მამა არა! გულით გეუბნები, მიყვარდება! ვხვდები, ვგრძნობ!
- შენი გადასაწყვეტია შვილო, იცი რომ შენს გამო ყველაფერს ჩავიდენ!
- ვიცი მამა, დედა მე ვრჩები! მე ასე გადავწყვიტე...
- მაშინ დაუძახე შენს მეუღლეს, დაგლოცოთ!
მარიცას თვალებზე სიხარული აშკარად იგრძნობოდა, მაგრამ გარეთ გაგის გული ბობოქრობდა... ფიქრობდა რომ მორჩა ყველაფერი, რომ ეს ერთი თვე უცებ ჩამთავრდა უშედეგოდ, რომ მარიცას გული ვერ დაიბყრო, ფიქრები არ ასვენებდა, ამ დროს მარიცას გაღიმებული სახე შეეფეთა...
- გაგი მამაჩემი გეძახის.
- მტოვებ ხო?
- შემოდი... – გაგის ფეხები უკან რჩებოდა. ოთახში შესულს, სიმამრი ღვინით სავსე ჭიქით ხელში დაინახა...
- დაგლოცავთ შვილებო... მართალი გითხრა ჩემი შვილის წასაყვანად მოვედი მაგრამ მან გადაწყვიტა რომ შენს გვერდით იყოს...
გაგის თვალები შუბლზე აუვიდა, ეგონა რომ მოესმა, ალბათ ყურს რისი გაგონებაც უნდა იმას გებულობსო, მაგრამ რეალობას მარიცამ დააბრუნა...
- მე შენთან ყოფნა ავირჩიე...
- მარიცა... მიყვარხარ!
- მათ გონიათ რომ...
- ნებით რჩები? ჩვენს შორის ხომ არაფერი მომხდარა... თუ გონიათ, მე...
- არა! მე მინდა ასე!
- მე ვეტყვი, რომ არაფერი ყოფილა, მე შენი ბედნიერება მინდა... შენს ცრემლიან თვალებს ვეღარ ავიტან, მირჩევნია გაგიშვა და მე ვიტანჯო, ოღონდ უნდა ვიცოდე რომ იღიმები, როგორც ამ დილით პირველად გამიღიმე...
- მე შენთან ვრჩები... გადაწყვეტილია...
მარიცა ოთახიდან გავიდა რათა ბებიას მიხმარებოდა სუფრის გაშლაში...
***
მარიცას მშობლები იმ ღამით არ დარჩნენ, ქალაქისკენ გაეშურნენ... მარიცა და ბებია ალაგებდნენ სახლს, ბაბუა გარეთ საქმიანობდა, გაგი კი ბუხართან იჯდა და მარიცას ადევნებდა თვალს... თავი ჯერ კიდევ სიზმარში ეგონა... მარიცა გრძნობდა მზერას და ეღიმებოდა, ბოლოს ყველაფერი რომ მიალაგეს მიუახლოვდა გაგის და იქვე ჩამოჯდა... ერთხანს სდუმდა ორივე, უყურებდნენ აგიზგიზებულ ცეცხლს...
- მარიცა მიდი ჩაიცვი, გავიდეთ ცოტახანი გარეთ... – დაარღვია სიჩუმე გაგიმ...
მარიცა ადგა, გავიდა ოთახიდან და იქიდან დაუძახა რომ მზად იყო... გაგი გავიდა, მას ხელში გაგის ქურთუკი ეჭირა, ჩააცვა... გავიდნენ ეზოდან, ორივე სდუმდა ისევ, ისევ თეთრი ბილიკი, ისევ გარშემო თოვლით დაფარული გზა, ოღონდ თოვლს ახლა ოდნავ შეპარვოდა ტალახი... წყვილი სადღაც მაღლა მიიწევდა, გაგიმ მარიცას ხელი ხელზე მოკიდა, რათა არ წაქცეულიყო, მარიცა ფრთხილად მიყვებოდა უკან... მას კარგად ჰქონდა გაანალიზებული თუ რა გააკეთა, დარწმუნებული იყო რომ გაგის სიყვარული მას ყველაფერს გადაატანინებდა და მხოლოდ ეს როდი იყო, უკვე მასაც შეპარული ჰქონდა მისდამი გრძნობდა... ლტოლვა...
უკვე ბნელოდა, თოვლი ბზინავდა, ირგვლივ არაფერი ჩანდა და წყვილი კვლავ სდუმდა, ორივე ფიქრებში იყვნენ გართულნი... ვიწრო ბილიკი, გაყინული აღმართი, სადღაც მაღლა და მაღლა მიისწრაფოდა გაგი, ხელი მარიცას მაგრად ჩასჭიდა, ასვლაში მიეხმარა. ბოლოს პატარა საყდარი დაინახა მარიცამ, რომელიც თოვლით იყო დაფარული. როცა მიუახლოვდნენ გაგიმ კარი გააღო, შიგნით სიბნელე სუფევდა, მარიცა მიჰყვა გაგის, მან ასანთით გაანათა იქაურობა, სანთელი აიღო და აანთო... გაგიმ სანთელი მიაწოდა მარიცას და თვითონ ღვთისმშობლის ხატთან დაანთო სანთელი...
- რა პატარა და რა მყუდროა?!
- ამ ერთი თვის მანძილზე, როცა სახლში არ ვიყავი ხოლმე, აქ ამოვდიოდი, ღმერთს შენს სიყვარულს შევთხოვდი... მგონი ახლა მადლობა უნდა ვთქვა, რადგან დღეს შენ ჩემთან დარჩი... არ ვიცი გიყვარვარ თუ არა, მაგრამ მთავარია რომ შენ ჩემს გვერდით ყოფნა არჩიე...
- გაგი...
- მარიცა მიყვარხარ და ბედნიერი ვიქნები შენც თუ ამ გრძნობით მიპასუხებ... ერთი თვეა გამირბიხარ, დღე არ მენახვები, ღამე ჩემგან მოშორებით გძინავს, თუმცა ერთ ოთახში ვართ...
- არ გაგირბოდი... გაკვირდებოდი, მინდოდა შემესწავლე, გამეცანი, შორიდან ყველაფერს ვაკვირდებოდი, თითოეულ შენს მოძრაობას... მართალი გითხრა როცა სახლიდან მიდიოდი, ვღელავდი, არ ვიცოდი რატომ მეშინოდა რაღაცის, შენ კი აქ მოდიოდი თურმე და მშვიდდებოდი... ეს ერთი კვირა კი ვეღარ ვიტანდი უკვე მარტოობას, უფრო განვიცდიდი...
- მარიცა...
- მე შენთან ყოფნა გადავწყვიტე, თუმცა ბევრი რამ არ ვიცი შენზე...
- შენზე ოთხი წლით უფროსი ვარ, სწავლა დიდიხანია დავამთავრე, ვცხოვრობ თბილისში, მშობლემთან და ძმასთან ერთად... ვმუშაობ...
- ეს ჩემთვის უკვე აღარაფერს ნიშნავს, მთავარია მე შენ გიყვარვარ და ეს ერთი თვე ვაჟკაცურად მოიქეცი რითაც ჩემი ნდობა და სიმპატია დაიმსახურე...
- მე არ მქონდა სხვანაირად მოქცევის უფლება, არც იმის შემშინებია რომ მართლა პირველ დღეს თავს მოიკლავდი, უბრალოდ მიყვარხარ და პატივს გცემ, რის გამოც გავაკეთე ყველაფერი... ხომ არ გცივა?
- ცოტა არ იყოს კი...
- მოდი წავიდეთ მაშინ, უკვე შუაღამეა ალბათ...
გაგი მიუახლოვდა მარიცას, გაყინული ლოყები ხელებს შორის მოაქცია, შუბლზე აკოცა, ჩაიხუტა პირველად მხურვალედ, გოგო რომელიც ერთი თვე მის გვერდით იწვა და შეხების უფლება არ ქონდა... დიდხანს იდგნენ ჩახუტებულები, ბოლოს ისევ შეხედა გაგიმ, თვალებში ჩახედა და გაბედა მარიცას ბაგეს შეხებოდა...
ერთ საათში სახლში იყვნენ, ბებიას ენერვიულა, მაგრამ როცა დაინახა წყვილი მაშინვე მზრუნველობა დაიწყო... ბუხარში ცეცლი ისევ გიზგიზებდა, მარიცას მღელვარება ეტყობოდა, ეს რაღაც უცნაური იყო... ბებიასაც არ გამოპარვია...
- შვილო რამე მოხდა? რატომ ხარ აღელვებული?
- არაფერი ბებია, უბრალოდ მშობლებმა იმოქმედა ასე...
- ხო, ეგ ყოველთვის ეგრეა... კარგი ახლა გვიანაა, დაისვენეთ...
მარიცა ავიდა მეორე სართულზე, ფანჯრიდან გადაიხედა, თოვა დაუწყია ისევ... ოთახი მიალაგა, ლოგინში ჩაწვა და წრიალებდა... ვერ დაიძინა... უკვირდა თვითონაც... ოთახს პატარა ნათურა ანათებდა, მარიცა სინათლეს შესცქეროდა, უცებ კარი გაგიმ შემოაღო... მარიცამ შეხედა... კარი მიხურა, გახდა დაიწყო... მარიცა ისევ შუქს უყურებდა... პირველად არ დააცალკევა ლოგინი გაგიმ... პირველად ჩაწვა ლოგინში ისე რომ მარიცას არ ეძინა... პირველად დაიწყეს საუბარი ლოგინში... პირველად ჩაეხუტა, მიეალერსა, მწოლიარე საყვარელ ქალს... პირველად იგრძნეს მათ სიყვარული ერთმანეთის და პირველი სიყვარულის ღამე...
მე რომ მოვკვდები
მე რომ მოვკვდები.... მოვკვდები ღამით,როცა გარეთ იქნება ღამის სიჩუმისგან შეშინებული მთვარე და ვარკვლავები... სიკვდილის წინ მომაგონდება ჩემი ბავშობის უდარდელი დღეები...მომაგონდება სევდიანი წუთსოფელი... გაქრება სინათლის შუქი ნაღვლიან თვალებში...გაქრება მოგონების სურვილი... მე ჩამაბარებენ სიკვდილის შავ და მდუმარე ხელებს,ჩემი წამებული სული შეუერთდება მიწის სიშავეს და...მე ვიგრძნობ ბედნიერებას... შავი იქნება უსათუოდ ჩემი კუბო...მე ხომ მიხდებოდა შავი ფერი... მინდა ყვავილების ზღვა მომყვებოდეს უკან...ოღონდ ნუ იტირებთ...სიცილით მიმაცილეთ სასაფლაომდე.... ჩემი ოთახი შავად შეღებეთ,თეთრი ვარსკვლავებით,ოღონდ უცრემლოდ... დაკრძალვის დღეს აიშლებიან შავი ღრუბლები...შავი ღამე დაიწყებს ჩემს გლოვას...დადგება შავი და ცივი ცრემლების ზღვა... ჩემს გაცრეცილ სხეულს ჩაუშვებენ ცივ სამარეში და პირველად გულზე მიწას მომაყრის ძაძებით შემოსილი ჩემი დედიკო.... მე დავრჩები შავ სიჩუმესთან მარტო...ყველა გაბრუნდება სინანულით სასაფლაოდან...დაღამდება...მე შემეშინდება შავი სიჩუმის და ვიღრიალებ სანამ ძალა მეყოფა...მაგრამ აღარავის შეეძლება ჩემი შველა...უკვე მარტო ვიქნები და იმიტომ...... ჩემს საფლავს დაადგება სასტიკი ულმობელი სიცივე და შეიმოსება შავ ღრუბლებში..... დროთა ჟამი თმას ვეღარ გამითეთრებს ალბათ......და სიყვარულის ცრემლებში დამხრჩვალი,ნელ-ნელა დავიფერფლები..... მე რომ მოვკვდები მაშინ იქნება გაზაფხული........
vkvdebi.
yovel dge ganuwyvetliv sheuchereblad vkvdebi.
yoveli ujredi emzadeba grma burusshi chasawolad
da axali ujredi samzeoze gamosasvlelad. tumca isic unda mokvdes maleve, rogorc chemi sxeuli, dintqavs ukun sibneleshi, wyvdiadma shechamos da aggavos miwis piridan.
vkvdebi...
tavisupali var, saocrad. prtebis siganeze gashla michirs,torem roca haershi avichrebi mashin tavisuplebis wyurvilit gatanguli bolomde vedzlevi xolme survilebis bnel xveulebs.
mklavs chemive tavisupleba da silage.
maxrchobs yelshi basri jangebis wajerit.
manadgurebs........ yovel ujreds iwiravs...
veplobi sakutar sakutar tavisuplebashi da vkargav im saxes ritac davibade.vikargebi da ganvibnevixalxshi iseti,rogoric dedas vuyvardi.rogoric gamicnes megobrebma. da sakutari evulucia ise mashinebs, rom gulis revis mdzapri, gAnuwyveteli shegrdznebit vivsebi.zizgi ipyrobs chems arsebas,sakutari tavis, garesamyarosa da axlobeli adamianebis mimart.
me vgrdznob rom.......
ara/ agarapers vgrdznob ai, amas vgrdznob me minda sadgac gavigce tavi shevaparo bunebas ukacrielobas an movwyde realobas da gadavide sxva ucnaur da uazrod momxibvlel samyaroshi, rom davemalo chemive tvisuplebis gaxivad gashlil prtebs.
mdzuls es nivtebi , materializmis umaglesi gamovlebani.
adamianis tu bunebis mier sheqmnili titoeuli atributi....... rac cxovrebas amshvenebs......
sadgac shoretshi,xom arsebobs udabnoebi,..........
iq zemot xom modzraoben meteorebi.........
an wyalqvesh xom ibrdzvian geizerebi sicocxlisatvis.........
me ki ar minda agar minda usulgulo yalbi saxeebi.
agarc mitacebs didebuli sityva kazmani.......
tvaltmaqcoba da parisevloba.....
minda ragad wminda..... rasac verasros ver mivagwev.......
minda
VIYVIRO, VITIRO,VIKIVLO,METKINOS,GANVICADO, SH E M I Y V A R D E S.......
an tundac vinmes guli vatkino.
xelshi miklavs chemi usisxlo, umisamarto,ugrdznobi, altruizmi yoveli cocxali arsebis mimart... arada umisamartoa.....ugrdznobic.....usisxlo xom aris da aris.....
esec parsia esec ararsSEBOBS,,,,,,,
MAINC RA ARIS SIYVARULI?tu ara gmerti / gmerti ki ara sikvdili.
radgan mas daumkvidrebia samaradiso siyvaruli........
me xom SIYVARULIC ki ar shemidzlia..........
amitom MATIRETTTTTTTTTTTTTTTTTT.....................
ბედის ირონია
სველი ბილიკები ისე იკაფებოდა, როგორც ცვრიანი მინდორი. დათრგუნული კაცი ნელ-ნელა მიაბიჯებდა წვიმიან დღეს, ნაცნობ ქუჩაზე. . . შემოდგომის სუსხი იგრძნობოდა, თან წვიმდა, წვიმდა სასიამოვნოდ. . . კაცი ასე 50-55 წლის იქნებოდა. ფართო შავი შარვალი, თეთრი სვიტრი ეცვა, ხელები შარვლის ჯიბეში ჰქონდა და ტუჩებს აწვალებდა. . . მოსვენება ჰქონდა დაკარგული, ყურში სულ ერთი რამ ჩაესმოდა, რომელიც აშინებდა კიდეც. . . ფიქრობდა ცხოვრებაზე, თავის წარსულ ნაღვლიან და ხან ღიმილიან ცხოვრებაზე. . . და ის სიტყვები რომელიც თან სდევდა, გულში მახვილივით ეცემოდა. . . ეს სიტყვები კი იყო – დაიღუპები! დაიღუპები!. . . კაცმა გადაწყვიტა, მეგობრისათვის დაეჯერებინა და ფსიქოლოგისთვის მიემართა. . .
- გამარჯობათ! თქვენ ბრძანდებით ექიმი ბექა მესხი?!
- დიახ, მე გახლავართ! – მშვიდად იჯდა ექიმი მაგიდასთან თეთრ ხალათში და რაღაცას წერდა.
- მე თქვენთან გამომგზავნეს. . . ბექა მორგოშია ვარ, მგონი გელაპარაკნენ ჩემზე. . .
- დიახ, დიახ. მობრძანდით, დაბრძანდით. . . – ბექამ წერა შეწყვიტა. . . .
უცებ მობილურმა დარეკა და ახალგაზრდა ექიმს უკმაყოფილება დაეტყო. . . ტელეფონი გათიშა და ჩაილაპარაკა: - ეს გოგოები, მოკლედ სიყვარული. . . ყველას ეს აწუხებს. . .
ბექა მესხი 28 წლის ახალგაზრდა ექიმი იყო, უცხოეთში ჰქონდა დამთავრებული უნივერსიტეტი, ფსიქოლოგიის განხრით.
- ბატონო ბექა, მოდით, ყველაფერი მომიყევით. . .
- გიყვართ?!
- ბატონო?!
- ვინც დაგირეკათ?!
ბექამ უცნაურად შეხედა კაცს და თვალებით აგრძნობინა, რომ რაღაც გრძნობა გააჩნდა. . .
- მოგიყვეთ ყველაფერი? თუ ის, როგორ შევეჩვიე მე ამ ყველაფერს?
- ყველაფერი. . . აბსოლუტურად ყველაფერი. . .
- მაშ, დავიწყოთ. . . ძალიან გრძელი ამბავია. . .
ბექამ მდივანი გააფრთხილა დღეს მეტს არავის მივიღებ და არ შეგვაწუხოთო.
- 13-14 წლის ვიქნებოდი, მეგობარს ვარჯიშზე გავყევი, ის სპორტსმენი იყო და ფიზკულტურას ვარჯიშობდა დამატებით. ერთმა გოგონამ განსაკუთრებით მიიქცია ჩემი ყურადღება. . . ძალიან მომეწონა. გადავწყვიტე მეც დამეწყო სიარული ფიზკულტურაზე. . . ძალიან მალე შევეჩვიეთ ერთმანეთს. . . საერთო ძმაკაცი გვყავდა, ამან უფრო შეგვიწყო ხელი ურთიერთობაში. . .
* * *
- ბექა დამელოდე, ასე ჩქარა არ შემიძლია!
- ნანკა, ცოტა მოუმატე, ცოტა და დამეწევი. . .
- ვერ გეწევი, დამიცადე. . . დავიღალე. . .
- ჰო, კარგი, კარგი. . . აი გიგაც მოვიდა. . .
- სად?! სად ხედავ?!
- აგერ! მოდის, წამო, გავაგრძელოთ, დაგვეწევა. . . გიგამ გაიხადა ქურთუკი და მეგობრებს შეუერთდა. . . ისინი დარბოდნენ. მასწავლებელი მათ ყოველდღე ახალ-ახალ ვარჯიშებს აკეთებინებდა. იქ ყოველდღე მხიარულება და ჟრიამული იყო.
გიგა და ნანკა დიდი ხნის მეგობრები იყვნენ, პატარაობიდან ერთად ვარჯიშობდნენ, ბექაც მალე შეუერთდა ნანკას და გიგას მეგობრობას, გიგას ისიც დიდი ხანია იცნობდა. ისინი თანასკოლელები იყვნენ. . .
* * *
ნანკას და ბექას თითქმის პირველი დანახვისთანავე მოეწონათ ერთმანეთი. ნანკა უფრო თბილი და გულღია ბავშვი იყო, ბექა კი პირიქით სიყტვაძუნწი და ცივი. გიგა ორივესთან მეგობრობდა, ორივე ძალიან უყვარდა და ორივეს აფასებდა. . .
ყოველდღე ხვდებოდნენ განუყოფელი სამი პიროვნება ერთმანეთს. . . ისინი იხსენებდნენ განვლილ, ერთად გატარებულ დროს, განსაკუთრებით კი გიგა და ნანკა არ ჩერდებოდნენ. . .
- გიგა გახსოვს ერთმანეთი რომ გავიცანით, ერთმანეთს ვერ ვიტანდით. . .
- ჰო, ნერვებს მიშლიდი და სულ ვჩხუბობდით. . .
- თქვენ და ერთმანეთს ვერ უგებდით?!
- ჰო, რაც უნდა დაუჯერებელი იყოს, მე ერთი ოთხი წლის წინ გიგას ვერ ვიტანდი, მეტიც ერთხელ წადი და აღარ დაბრუნდე – მეთქი, - მივაძახე. გახსოვს, გიგა?!
- ჰო მახსოვს, ვარჯიშიდან სოჩაში უნდა წავსულიყავით. ნანკა მიდიოდა, მე კი არ ვიცოდი, წავიდოდი თუ არა. . . ბოლოს ნანკას ნერვების მოსაშლელად ვთქვი მეც მოვდივარ-მეთქი. ნერვები აეშალა და გამომლანძრა. ერთმანეთს არაფერს ვაკლდებდით. მერე მისი ჩხუბი ყელში ამომივიდა და ვუთხარი: არ მოვდივარ, კახეთში მივდივარ – მეთქი და ეგეც მაშინ მომაძახა. გულში შევიგინე. . .
- ასეთი აუტანლები ვიყავით ორივე. მერე ვერც მე წავედი სოჩაში, გიგა კი კახეთში ისვენებდა, როცა სექტემბერში დავბრუნდით გიგამ თბილად გადამკოცნა და მომიკითხა. . . იმ დღის მერე ჩვენი ჩხუბი წარსულს ჩაბარდა. . .
- ჰო მერე არც ერთხელ არ გვიჩხუბია. . .
- თქვენ ნამდვილი მეგობრები ხართ! არ გაგიგიათ, ჩხუბით დაწყებული ურთიერთობა ყოველთვის კარგად მთავრდებაო?!
- ჰო, ბექა, ალბათ მართალია. ჩვენ და ძმასავით ვართ!
ვარჯიშობდნენ და მეგობრობდნენ. . . მაგრამ ნანკასა და ბექას შორის მაინც რაღაც ზღვარი არსებობდა. . . დადგა პირველი ზაფხული, დღე მათი განშორებისა, ყველა დასასვენებლად გაეშურა. ნანკა მშობლებთან ერთად ქობულეთში ესტუმრა თავისი მეგობრის ოჯახს. . .
ნანკა ბექასთან დაქალს არეკინებდა და ამით იქარწყლებდა მონატრებას. ისინი თითქმის ყოველდღე ურეკავდნენ ერთმანეთს. ერთხელ ბექას ნანკაც შეხვდა და ილაპარაკეს, მაგრამ ბექამ იგი შეცვლილი სახელით ვერ იცნო. . . ბექა თურმე ბათუმში ისვენებდა და გოგოებს ბათუმში ჩასვლა სთხოვა, გოგოები კი, პირიქით, ფიქრობდნენ, რომ ბექა ქობულეთში ჩავიდოდა და გეგმებს აწყობდნენ, თუ როგორ მოეწყოთ ვითომდა მოულოდნელი შეხვედრა ბექასი და ნანკასი. . . . არც ბექა ჩასულა ქობულეთში და არც გოგოები ბათუმში. . . . ზარები აგვისტოს ბოლოს შეწყდა. . .
* * *
სექტემბერი. . . . ისევ დაიწყო ვარჯიში. . . ნანკა მოუთმენლად ელოდა ბექას გამოჩენას ვარჯიშზე, სანატრელი დღეც დადგა. ნანკამ შორიდან მომავალი ბექა დაინახა და თვალები გაუბრწყინდა. . .
- ნანკა, როგორა ხარ? გადაკოცნეს მეგობრებმა ერთმანეთი. . . .
- კარგად, ბექა, შენ როგორ ხარ?
- მეც კარგად ვარ, ახლა ცოტა ცუდად ვიყავი, მაგრამ გამოვკეთდი. . .
- სად დაისვენე, კარგად გაატარე დრო? გოგომ ინტერესიანი თვალებით შეხედა ბიჭს, თითქოს არ იცოდა, სად ისვენებდა და როგორ იყო. . .
- ბათუმში ვიყავი, კარგი დრო ვატარე. . . შენ სად იყავი?
- მე სოფელში, მეც კარგი დრო ვატარე. . . მოიტყუა გოგომ. . .
ბექა სიტყვაძუნწობასთან ერთად ძალიან მხიარული იყო, ყოველთვის ის აცინებდა ჯგუფელებს, მასწავლებელი კი ყოველთვის მას ეჩხუბებოდა, ნუ მასხრობო. . .
* * *
ახლოვდებოდა ბექას დაბადების დღე, ნანკას ერთ-ერთი ჰობი დაბადების დღეების მილოცვა იყო. იგი წინასწარ ემზადებოდა, თუ როგორ უნდა დაერეკა და მიელოცა ბექასთვის დაბადების დღე. დადგა ეს დღეც. ნანკა დილიდანვე უაზროდ ნერვიულობდა, ყოველ წუთს საათს უყურებდა, - ახლა დავრეკო?! არა, არა, ცოტა გვიან. . . ბოლოს როგორც იქნა გადაწყვიტა. . .
- ბექას სთხოვეთ. . . .
- ბექას?! ახლავე. . .
- ბექა, როგორ ხარ?
- კარგად! რომელი ხარ?
- ნანკა ვარ. . .
- უი, როგორ ხარ?
- მე კარგად, შენ რას შვები? მოდიხარ დღეს ვარჯიშზე?
- არა დღეს არ მოვდივარ. . .
- ბექა, იცი რა უნდა მეთქვა შენთვის?
- ჰო, რა?
- გილოცავ დაბადების დღეს. . .
- ვიცოდი, რომ დარეკავდი. . .
- გისურვებ ჯანმრთელობას, ბედნიერებას, წინსვლას და მოკლედ ყოველივე საუკეთესოს. . .
- გმადლობთ, გმადლობთ! ძალიან გამახარე. . .
- რამდენის გახდი?. . .
- თხუთმეტის. . .
* * *
გიგას დაბადების დღეც მოახლოვდა, ახლაც არ უღალატა ნანკამ თავის ჩვეულებას და დაურეკა ძმაკაცს, მას ძალიან გაუხარდა. . .
ვარჯიშზე იყო შეხვედრები. . . ვარჯიში იყო ერთადერთი მათი გამაერთიანებელი. . . ერთხელ ბურთებით თამაშობდნენ და ბექა ნანკას გადაეკიდა. . .
- ბექა ერთხელ კიდევ გამარტყამ და რქებიც ამოგივა. . . ბექამ არ მოიშალა და ერთ-ერთმა ჯგუფელმა უთხრა:
- ბექა, რა იყო, რას ერჩი ამ გოგოს? თუ გიყვარს, რაღა ბურთების სროლით უხსნი სიყვარულს, პირდაპირ უთხარი რომ გიყვარს. . . ბექა ანერვიულდა, გაწითლდა. . .
* * *
ნანკა ყოველდღიურ ჩანაწერებს აკეთებდა, როგორც პატარა გოგოებს ჩვევიათ. რა თქმა უნდა ყოველი ჩანაწერი ბექაზე და მეგობრებზე იყო:
ჩანაწერი:
დღეს რაღაც განსაკუთრებული იყო ჩვენს შორის. დღეს ძალიან ყურადღებიანი და მოსიყვარულე იყო. შეცდომებს მისწორებდა, რაღაცეებს მესაუბრებოდა და ერთმანეთს თვალებში ვუყურებდით. . . მინდა მჯეროდეს, რომ მას ვუყვარვარ. ნათქვამია: შეყვარებულების ურთიერთობაში უთქმელად შეიძლება გრძნობის გადაცემაო. . . მე ვგრძნობ, რომ მას უყვარვარ. . .
ბევრი რაღაცეები ხდება. . . უფრო შევედით ერთმანეთთან ურთიერთობაში გუშინწინ ერთად გავისეირნეთ. . . ორივე კარგ ხასიათზე ვიყავით. . . სასაცილო რამ მოხდა. . . სირბილის დროს შემთხვევით დავეჯახე. ისე მწარედ დავეჯახე, რომ შეიძლებოდა ორივე წავქცეულიყავით, მაგრამ წონასწორობა შეინარჩუნა და დამიჭირა, გადამარჩინა მწარედ დაცემას. . .
ვერ ვიტყვი, რომ მე ბექა სერიოზულად მიყვარს, არ ვიცი, იქნებ ეს მხოლოდ ბავშური გატაცებაა . . .
ვკამათობთ ვარჯიშის დროს, ვდაობთ, მაგრამ მალევე ვრიგდებით. . .
* * *
ზამთარში ბექა და გიგა ერთად ისვენებდნენ. . .
ნანკა კი თბილისში იყო და მეგობრებს ყოველდღე ნატრულობდა. . . ერთ მშვენიერ დღეს გადაწყვიტა, მობილურით წერილი მიეწერა დაკარგული მეგობრებისათვის და თავი შეეხსენებინა. . .
- სალამი შორიახლოდან ნანკასგან! კარგ ხასიათზე ხართ, გეტყობათ და კარგ ადგილას, საერთოდ რომ აღარ მიხსენებთ. . . რატომ დაგავიწყდით ბიჭებო?! მენატრებით. . . მეტი რა ხდება თქვენკენ? აბა, ახლა ნახვამდის და ფრთხილად. . . გამიხსენეთ ხოლმე. . .
პასუხი არ აყოვნებს:
- ნანკა, შე ძველო, რავა ხარ? ჩვენ ძალიან კარგ დროს ვატარებთ. . . უბრალოდ, ცოტა შეციებულები ვართ. შენსკენ რა ხდება? დადიხარ ვარჯიშზე?
აეწყო წერილები, დიდხანს წერდნენ ერთმანეთს. . .
* * *
ისევ დაიკარგნენ ბიჭები:
- გიგა, სალამი, როგორ ხარ? რა იყო, სად დაიკარგებით ხოლმე შენ და ბექა?!
- გოგო, რა ვიცი, მე საქმეები მაქვს, ბექა არ ვიცი, საით არის. . .
ბექა საერთოდ აღარ დადიოდა ვარჯიშებზე, ნანკა ნერვიულობდა, გიგას კი არაფერს ეკითხებოდა.
აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაული იყო. ნანკამ გიგას მისწერა მისალოცი წერილი. მათ გააბეს საუბარი. მოიკითხეს ერთმანეთი, ბევრი ისაუბრეს. . .
- გიგა, ეს შენი ძმაკაცი სად დაიკარგა, ხომ არ იცი?
- ბექა? ბექა ხომ გადავიდა ჩვენი ჯგუფიდან, არ იცოდი?!
- არა, როდის? - უკვე კაი ხანია, - მაგიტომ აღარ დადის? – ჰო!
- ცუდია. . .
გოგოს ხმა შეეცვალა და ცრემლები ჩამოუვიდა. . .
ჩანაწერი:
გიგამ მომწერა, ბექა ჩვენი ჯგუფიდან გადასულა თურმე!. . . რატომ, ღმერთო, რატომ! არ მეყოფოდა ტანჯვა, კიდევ ეს რომ დამემატა?
ეხ. . . აწი ვისზე დავწერ?! ნეტა ვისზე? გადავიდა. . . დამტოვა. . . წავიდა და დამტოვა. . . აღარ ვიცი, შევხვდებით თუ არა ჩვენ ასე ხშირად ერთმანეთს!. . . დრო გვიჩვენებს. . .
* * *
გიგა საზღვარგარეთ ხშირად დადიოდა და ამიტომ ნანკა იშვიათად ხედავდა მას ვარჯიშებზე. . . ის კი დადიოდა ნაღვლიანი და თავს ვერაფრით ირთობდა. . . იქ ყოველივე იმ ორ წელს ახსენებდა, გიგასთან და ბექასთან გატარებულ ყოველ წამს. . .
ბექა ახალ ჯგუფში თავს უცხოდ გრძნობდა. დრო გადიოდა და აკლდა რაღაც. ეს რაღაც მისი მეგობრები და საყვარელი გოგონა იყო. . .
იმ ჯგუფიდან გადასვლის მიზეზი არავინ იცოდა. . . თვით ბექამაც კი. . .
* * *
ნანკამ გადაწყვიტა, პირველად მიეწერა ბექასთვის:
- გაუმარჯოს დავიწყებულ მეგობარს! და ყოველთვის ჩემს მოსაკითხარს! როგორ ხარ! რას შვები? წახვედი უკვე დასასვენებლად თუ ჯერ არა? მომწერე თუ შეიძლება! ნახვამდის!
- შენ რას შვები? როგორ ხარ? მე არა მიშავს ჯერ თბილისში ვარ, ველოდები 10 აგვისტოს და წავალ ქობულეთში. შენ რა გადაწყიტე საით მიდიხარ?
- მე არ ვიცი ჯერ. ვარჯიშები მაქვს და ქვეყნის სამეცადინო. მაგრამ უკვე აღარ შემიძლია, დავიღალე Yყველაფრისაგან. 15-ში მეც წავალ სადმე.
- რას მეცადინეობ ამდენს? ახლა წავედი. მომწერე ხოლმე აუცილებლად!
- კარგი, მოგწერ ხოლმე. არ დაიკარგო. . .
საღამოს გიგამ გამოუგზავნა წერილი ნანკას.
- ნანკა, როგორ ხარ? მე უკვე ბათუმში ვარ!
- ცუდად ძალიან! შენ როგორ ხარ? კარგია ბათუმში? მე ჯერ ისევ თბილისში ვარ, ვმეცადინეობ. მალე წავალ ალბათ სადმე. . . რამდენი ხანი რჩები შენ ბათუმში?
- ცუდად რატომ, ხომ არ კვდები? აქ დიდი არაფერი. მე და ერთი ჩემი მეგობარი სულ ერთად ვართ თვის ბოლოს მეც თბილისში ვიქნები. . .
ნანკამ ვეღარ მოითმინა და გადაურეკა.
- არა, ჯერ ნამდვილად არ ვკვდები.
- აბა რა?
- როგორ ხარ?
- კარგად, შენ?
- ისე რა.
- მეგობარი როგორ გყავს?
- სულ ერთად ვართ. გვერდით არის
- მომიკითხე
- აუცილებლად, ნანკა გინდა გაცინო
- ჰო, მიდი. . .
- მოვედი თუ არა ვიღაც ვნახე, ჩემს სადარბაზოში ცხოვრობს.
- ვინ?
- აბა ვინ იქნება?
- არ ვიცი. . .
- მოდი, მიხვდი, რა გთხოვ
- ახლა არ თქვა, რომ ცაბაძე?
- ჰოო. . .
- ბედი გაქვს რა. . .
- ჰო. . .დავინახე და კინაღამ ინფარქტი დამემართა. . .
- ვიზიარებ შენს მწუხარებას. . .
- მადლობა. . . ჩემს მეგობარს რომ ვუთხარი, ბევრი იცინა.
- აბა, რა მოუვიდოდა, თბილისში რომ არ გშორდებოდა ეს გოგო და ახლა კი მაგის მეზობლად ხარ!!!
- შენ სად მიდიხარ?
- არ ვიცი, ალბათ სოფელში, ერთი კვირით დედულეთში წავალ.
- იცი, რა დამწვარი ვარ?! სულ წითელი ვარ!
- შენ რა, ზაგარი ისედაც გქონდა!
- კი, მაგრამ ზურგზე დავიწვი ძალიან. . .
- ფუ, ფუ. . .
- რა იყო, სულს იბერავ?
- ჰო ვინიავებ. . .ბევრი ილაპარაკეს მეგობრებმა. . .
******************************************************************
ჩემი გარდაცვალების ათი წლისთავი ხდება, თუმცა ამ ბარათს იმიტომ არ ვწერ, რომ საიქიო ცხოვრებაზე გიამბოთ.
ჩემი დიდი სიყვარულის ისტორიას მოვყვები, რათა იცოდეთ, რომ ადამიანთან ერთად სიყვარული არ კვდება...
ზამთარში გავიცანი. თბილისისთვის უჩვეულოდ სუსხიან საღამოს, როცა ძველ მეგობრებთან ერთად ახალ წელს ვხვდებოდით... ქმარს ახალი გაშორებული ვიყავი... შვილი ძალიან მინდოდა, მაგრამ არ გვეყოლა, მეგონა, განშორების მიზეზიც ეს იყო... იმ საღამოს კი მივხვდი, რომ თურმე ამ შეხვედრისთვის ვემზადებოდი.
მიჭირს იმის ახსნა, როგორი იყო, რადგან სიტყვები "ერთადერთი" ან "სანუკვარი" მხოლოდ ცოცხლებისთვის არის მნიშვნელოვანი, აქ კი შეგიძლია უბრალოდ თქვა "ის ჩემი სიზმარი იყო" და ყველაფერი გასაგები იქნება.
ჰო, ეს 31 დეკემბერს მოხდა. დავინახე თუ არა, მივხვდი, რომ დავიღუპე! მარტო რომ მოსულიყო, შეიძლება პირველივე წუთს გამოვლაპარაკებოდი, მაგრამ ის ჩემს მეგობართან ერთად მოვიდა. ერთმანეთი სამიოდე კვირის წინ გაიცნეს, ჩემი მეგობარი ბევრს ჰყვებოდა მასზე.
როცა საათმა თორმეტჯერ ჩამოჰკრა და სადღეგრძელოებიც შეისვა, ფანჯარასთან მივედი. ჩემი სუნთქვისგან მინა დაიორთქლა, მეც ავიღე და საჩვენებელი თითით მივაწერე: "მიყვარხარ!" მერე ადგილს დავუბრუნდი. წარწერა ორიოდე წუთში გაქრა... ლხინი გაჩაღდა. ფანჯარასთან ერთი საათის შემდეგ მივედი, დავაორთქლე და დავინახე წარწერა: "მეც". ვიგრძენი, რამდენიმე წამით როგორ გამიჩერდა გული და მომეკვეთა ფეხები.
ყველაფერი, რაც ჩემს ცხოვრებაში მანამდე მოხდა, მხოლოდ ფონი იყო... ჩემი სიცოცხლე იმ ღამეს დაიწყო... მისიც, რადგან ეს მის თვალებში დავინახე.
ორ იანვარს უკვე ერთად ვიყავით, ჩემს პატარა ბინაში და მომავლის გეგმებს ვაწყობდით. შეჭირხლულ მინაზე წერა ჩვევად გვექცა. ერთხელ დავუწერე: "შენ ჩემი სიზმარი ხარ". მიპასუხა: "ოღონდ არ გაიღვიძო". ყველაზე სანუკვარ სურვილებს ერთმანეთს ასე ვატყობინებდით. ძალიან ბედნიერები ვიყავით, ზუსტად ორი თვე. მერე კი ჩემი აღსასრული დადგა. მანამდე, გონება დავკარგე. "კომაა, - თქვა ექიმმა, - არაფერი ესმის." სულელი! - გავივლე გუნებაში. ჩემი უსაყვარლესი კაცი ფანჯარასთან მივიდა, დააორთქლა და დაწერა: "არ მიმატოვო!" ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა პასუხის გაცემა ვერ შევძელი. მას ჩემი ხელი ეკავა განთიადამდე, მერე კი...
მასთან მხოლოდ მაშინ მივდივარ, როცა სძინავს. საწოლის კიდეზე ვჯდები და მის სურნელს ვყნოსავ. ვერ ვტირი, თუმცა მტკივა. ჩემი აღსასრულის დილას მან მინაზე ნუგეშად წამიწერა: "ძლიერეი ტკივილი ხანმოკლეა!" როცა საწოლისკენ შემობრუნდა, მე აღარ ვსუნთქავდი, მაგრამ დავინახე, როგორ ატირდა... და ვიცი, მანაც იცის, რომ მაშინ შეცდა, რადგან თვითონ უკვე ათი წელია სტკივა... ამ წლების განმავლობაში ის ყოველთვის მარტო ხვდებოდა ახალ წელს, ფანჯარასთან ჯდებოდა შამპანურის ჭიქით ხელში და დაორთქლილ მინაზე ჩემთვის წერდა. მისი ბარათები ვერცერთხელ ვერ წავიკითხე, იმიტომ, რომ ჩემი სუნთქვისგან მინა აღარ იორთქლება...
შარშანდელი წელი განსაკუთრებული იყო. საიქიო ცხოვრების საიდუმლოებებს ვერ გავამხელ, მაგრამ გაგანდობთ, რომ ერთადერთი თხოვნის შესრულებას შემპირდნენ. მე კი მისი ბარათის წაკითხვაზე ვოცნებობდი. როცა დაიძინა, დიდხანს ვეჯექი სასთუმალთან. შემდეგ ფანჯარასთან მივედი. ვიცოდი, რომ მისი გზავნილის წაკითხვას შევძლებდი. წავიკითხე კიდეც. იქ ეწერა: "გამიშვი!"
ეს წელი უკანასკნელი იქნება, რომელსაც მარტო გაატარებს. სურვილი იმის სანაცვლოდ შემისრულეს, რომ აღარასდროს მივიდოდი მასთან. როცა საათი თორმეტჯერ ჩამოჰკრავს, ის ჭიქაში შამპანურს დაისხამს, ფანჯარასთან მივა, დააორთქლებს და ჩემს ბარათს დაინახავს. იქ ეწერება: "გიშვებ..."
******************************************************************************
პატარობაში გამუდმებით უაზრო გამომეტყველების გოგოებს რომ ვხატავდი,ფიქრობდნენ რო ცოტა მეკლდა:D,მაგრამ გავიზარდე და აღმოვაჩინე ჩემში “არნახული”ხატვის ნიჭი:Dდაქალი მეუბნება :მხატვრებს ცოტა “დაქნეული”გაქვთო, მაგრამ მგონი სხვებისგან არაფრით გამოვირჩევი.ჩვეულებრივი გოგო ვარ.დავეთრევი სკოლაში.ჩემი დევიზია:NO BOYS,NO PROBLEMS…:Dშეყვარებული და ეგეთი მეტიჩრობები არასდროს მომწონდა.როცა ჩემი დაქალები love-s გამო ყრორინებენ,სიცილს ძლივს ვიკავებ,ვერ გამიგია რატო უნდა იტირო ბიჭის გამო?
…ჩვეულებრივი დღე გათენდა,სხვებისგან არაფრით გამორჩეული:სკოლა,გაკვეთილები,ხატვა.ხატვა,გაკვეთილები, სკოლა.სახლში რომ დავბრუნდი ვხეთქე და ხატვაზე გავქანდი.უზარმაზარ ტილოს ძლივს მივათრევდი.ერთმა ბავშვმა(2-3 წლის ინქებოდა)წიხლი გამომიქნია(არ ვიცი რატო,ნეტა მართლა ესეთი მჟავე როჟა მქონდა?)და ტილო გვარიანად გამიტალახიანა.დედამისი რომ არა თავზე გადავახევდი.მოკლედ უარესად ამჟავებული სახით მივაღწიე ხატვის კაბინეტამდე|-“სამუშაო გარემო” შევიქმენი და ხატვა დავიწყე.ამ დროს ყველა და ყველაფერი მავიწყდებოდა ჩემს ირგვლივ.უეცრად აღმოვაჩინე,რომ კაბინეტში მარტო არ ვიყავი(ღმერთო რა იდიოტი ვარ)უკან მივიხედე და უცხო ბიჭი დავინახე,ალბათ ახალი მოსული იყო,თორემ აქამდე დამამახსოვრდებოდა.
-გამარჯობა-მივესალმე
-მგონი დაგვიანებული რეაქცია იყო-მითხრა ბიჭმა და გაიცინა
-ხო იცი, მხატვრებს ცოტა “დაქნეული” გვაქ-გავიმეორე ჩემი დაქალის ფრაზა და მეც გამეცინა
მან კი ისევ გაიღიმა
-რა გქვია?-მკითხა როცა შეამჩნია რომ გამოთაყვანებული ვუყურებდი
-ციალა!რა მერქმევა მარი,ეხლა ყოველ მეორეს ეგ სახელი ქვია როგორ ვერ გამოიცანი-ვითომ ძალიან მეწყინა,ისეთი გამომეტყველება მივიღე-შენ რა გქვია გიო ხომ არა?
სიცილს რომ მორჩა,მიპასუხა:
-არა სამწუხაროდ თქვენ ვერ გამოიცანით,კიდევ ერთხელ სცადეთ და იქნებ ბედმა გაგიღიმოთ
უცებ რაღაც იდიოტური გადაცემა გამახსენდა(ალბათ თქვენც):D
-აბა რა გქვია,სხვა რა შეიძლება გერქვას?
-კაი გიო მქვია,მაკვირვებ რა სწრაფად გამოიცანი-და გამიღიმა
ეს იყო ყველაზე ლამაზი ღიმილი,რაც კი ოდესმე მენახა
-ნუ ეხლაა..-შევიფერე
ამ დროს მასწავლებელი მოვიდა და ჩევნი საუბარიც დასრულდა.ხატვის დროს ვფიქრობდი…ისე ხალხთან ურთიერთობა ძალიან მიჭირს,მაგრამ გიოს ძალიან მალე შევეჩვიე,თითქოს საუკუნეა ვიცნობდი.როცა მეცადინეობა დასრულდა სახლში წავედი(სხვაგან სად წავიდოდი)
-“დაქნეულო” დამელოდე!-გავიგონე უკნიდან ხმა
-ძალიან გამიკვირდა ვინ გაბედავდა ამ სახელის ჩემთვის დაძახებას ქუჩაშიO.M.G.მივიხედე და გიო იყო,დებილივით იცინოდა,მე კი ხუმრობის ხასიათზე აღარ ვიყავი,რადგან მთელი ქუჩის გასაგონად გაამჟღავნა ჩემი ნამდვილი ვინაობა:Dეს ხუმრობით მართლა ნერვები მომიშალა,დამპალი..ხმა რომ არ გავეცი,მკითხა
-რა გჭირს.დამუნჯდი?
-გაიქეცი არავინ დაგინახოს,რომ დაქნეულს ელაპარაკები-ცოტა უხეშად გამომივიდა,ნეტა არ მეთქვა,სახეზე აშკარად ეტყობოდა,რომ ეწყინა.
-კაი ხო ვიხუმრე,ოღონდ მეორედ მთელი ქვეყნის წინაშე ეგ სახელი აღარ დამიძახო.მაშინვე გამხიარულდა
-ბოდიში,სულელურად გამომივიდა,უბრალოდ წეღან ისე მეგობრულად ვსაუბრობდით რო…
-კაი გავიარეთ.ისე რომელ სკოლაში სწავლობ?
-არ გეცოდინება,ყოველშემთხვევაში შენს სკოლაში არა
და მე მივხვდი,რომ ყოვლად უაზრო შეკითხვა დავსვი.|-(
-ისე კაი როჟა ჩანხარ-მითხრა წამიერი დუმილის შემდეგ
-შენც-გამეცინა
ამასობაში ჩემს სახლს მივუახლოვდი
-მიკლედ წავედი ეხა მე სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა,იმედია კიდევ შეგხვდები
-ჩემთვისაც,შემხვდები აბა რაა,დღეიდან ყოველდღე მოგიწევს ჩემი ატანა
ზრდილობის გულისთვის გავიცინე(არადა სულ არ მეცინებოდა):Dმაგრამ როცა მის სახეს ვუყურებდი, სიფათზე მუდამ იდიოტური ღიმილი მეფინებოდა.რაღაც უცნაური გრძნობა დამეუფლა…მგონი მომწონდა.ეს ჩემთვის უცხო იყო,რადგან ლამის არასამთავრობო ორგანიზაცია ჩამოვაყალიბე ბიჭების წინააღმდეგ,როცა ჩემი დაქალების აცრემლებულ სახეებს ვხედავი.მეუცხოვა სიყვარული,მაგრამ ძალიან მომეწონა…
გიოს გარეშე ისევ დეპრესიულ გოგოდ ვიქეცი.ტელევიზორის საყურელად ჩამოვჯექი,მაგრამ გონებით სულ სხვაგან დავფრინავდი.სად ვიფრენდი ეხლა,გიოზე ვფიქრობდი…უეცრად ჩემი ყურედღება ტელევიზორში გამოჭედილმა სიტყვებმა მიიპყრო:”გჰაიღიმე და სამყაროც გაგიღიმებს” .მომეწონა ეს აზრი,ფანჯარასთან მივედი და დებილივით გავიღრიჭე(ვაიმე სადამდე მივიდა ჩემი სქმე) და რა მოხდა..წვიმამ
დაუშვა|-( უკვე გადაწყვეტილი მქონდა აღარასოდეს გამეღიმა,რომ უცებ გიო გამახსენდა და მაშინვე დავარღვიე პირობა.ახლა ხვალინდელ დღეზე ვფიქრობდი და არა ჩემი “ღიმილის”ძალაზე.ხვალ ჩემს დავინჩის ვნახავ-მეთქიO.M.G.ისე ვიყავი ჩემს გრძნობებში ჩაკეტილი.რომ ერთი რაღაც გამომრჩა.მე რომ მომწონდა თუ მიყვარდა (ჯერ ვერ გავარკვიე)ის რაღას ფიქრობდა ჩემზე,იქნებ უბრალო მეგობრად მიმიჩნევდა?ამან ძალიან დამთრგუნა და ღიმილი ისევ “სიმჟავემ”შეცვალა სახეზე.ბოლოს გადავწყვიტე მეც მეგობრულად მოვქცეოდი და არა ისე როგორც ჩერჩეტ გოგოებს შეეფერებათ,როცა შეყვარებულები არიან.
მეორე დღეს ერთი სული მქონდა სკოლიდან გამოვქცეულიყავი,რომ მერე ხატვაზე წავსულიყავი.შევვარდი კაბინეტში და მარტო გიო შემრჩა ხელში.
-გამარჯობა-ყალბი გულგრილობითმივესალმე არადა თვალები სიხარულისგან მიციმციმებდა და იდიოტური ღიმილი….შოოკკ:D
როგორც კი გიომ დამინახა ტილო სადღაც შეტენა
-გაგიმარჯოს როგორ ხარ მარ?
-ძველებურად
-სახეზე რა გჭირს?
ოო შეამჩნია:|
-არაფერი ისეთი,რას ხატავ დღეს?რაღაც შეჩურთე აშკარად
-არა ეგ ისეთი არაფერია-ანერვიულდა გიო,მეც შევეშვი,რადგან ახლა დიდად არ მადარდებდა
უჩუმრად დავიკავე ჩემი ადგილი და განვაგრძე დაწყებული საქმე .ოოო არადა ერთი სული მქონდა როდის მკითხავდა ან იტყოდა რამეს.მაგრამ მე ხომ დავპირდი ჩემს თავს,რომ მას მხოლოდ მეგობრულად შევხედავდი?არ გამომდიოდა(ღიმილივით)
-მარ..
-რაა-ისე ვუთხარი თითქოს დიდი ხანია ამ მომენტს ველოდი
-შეიძლება რაღაც გაჩვენო,ოგონდ წინასწარ გაფრთხილებ ბევრი ვიწვალე და რომ გააფუჭო მე თვითონ მოგკლავ
მე ჯერ დავფიქრდი,რა უნდა ეჩვენებინა ესეთი
-ნუ ეხლა გააჩნია რას მაჩვენებ
-მარიიი-გაღიზიანდა(ვითომ)
-კარგი არ გავაფუჭებ
-მოიცა აქმდე გაფუჭება გქონდა გადაწყვეტილი?-გაოცდა
-ჯანდაბა,გიო მაჩვენე-გამეცინა
-კარგი…
უცებ იქიდან,სადაც წუთის წინ რაღაც შეტენა ,ტილო გამოიღო და ჩემკენ შემოატრიალა
პირდაფჩენილი ვუყურებდი.ჩემი პორტრეტი…მერე აცრემლებულმა შევხედე გიოს და ზედ შიმპანზესავით მივახტიი
-გიოოო-ვღრიალებდი
გიო იცინოდა
-მოიცა-მითხრა-ეს იმისთვის დავხატე,რომ რაღაცას მიმხვდარიყავი.თუ ჩემი სახელი გამოიცანი,არც ამის გაგება გაგიჭირდება.
იმ დროს თვინში მხოლოდ ერთმა აზრმა გამიელვა-ვუყვარდი…
-გიყვარვარ?-ეს ყველაზე იდიოტური კითხვა იყო,რაც კი ოდესმე დამესვა
-კიიი,მიკვირს ამდენ ხანს რომ ვერ მიხვდი
მე უფრო მაგრად მოვეხვიე.ნეტა რამდენ ხანს ვიდექით ასე?უცებ მასწავლებელი შემოვარდა და დასრულდა ჩევნი lovestory ,უფრო სწორად დაიწყო:Dჩვენ ჩვენს ადგილებს დავუბრუნდით.ახლა უკვე ორივეს სახეს ანათებდა იდიოტური ღიმილი და მე მიხაროდა…მიხაროდა რომ ერთად ვიყავით,ყველაფერს ავიტანდი,ჩემი დაქალებივითაც შევძლებდი ღრიალს თუ ის ჩემს გვერდით იქნებოდა…ყოველთვის….
